Apepak

Verdrietig is hij en teleurgesteld, en ‘ze’ snappen er allemaal niks van. Wat is er gebeurd? Een paar keer een ongelukje in bed. Bed nat, omdat vader Jan de weg kwijt was om te plassen in een fles. Bloedhekel heeft hij eraan dat dit gebeurd is.

Verschrikkelijk

Ander materiaal om het bed te beschermen in de nacht. En incontinentiemateriaal met een daarbij horend ‘apepak’. Het is een soort hansop met de ritssluiting op de rug. Vader kan -zelfs als hij het besef heeft- nooit van zijn leven het pak los maken om te plassen. Hij vindt het verschrikkelijk. Hij wil het pak andersom dragen, met de rits aan de voorkant, zodat hij het weer zelf kan.

Meedenken

Ria en ik proberen mee te denken met de verzorging. Een plaswekker een idee? Misschien hem een 2x keer per nacht wakker maken en hem helpen plassen? We vinden het zo triest voor hem. Wéér minder grip op zijn eigen leven. Weer iets wat hij niet zelfstandig kan/mag doen.

9 gedachten over “Apepak”

  1. Dag Anja,
    Hebben jullie dan niks in te brengen? Is gewoon incontinentiemateriaal niet voldoende, moet dat nou echt zo’n hansop? Ik leef met jullie mee, ik vind het een rare maatregel.
    Gaat het dan ineens zoveel slechter met je vader?
    Heel veel sterkte en groeten

  2. Hoi Lisa,

    Volgens de verzorging slaapt hij – als hij eenmaal slaapt – veel rustiger met het ‘apepak’.

    Zijn persoonlijk begeleidster, Tanja doet wat ze kan. En ik heb het idee Tanja tegen de muren van ‘de organisatie’ oploopt(dit is wat ik zelf bedenk, hoor).
    Door reorganisatie en bezuinigingen is er de laatste tijd veel wisseling van verzorgsters. Voor mijn gevoel een kwalijke zaak.

    Hij gaat achteruit, lichamelijk en geestelijk, dat is een ding wat zeker is.
    Hij mist ‘zijn Jopie’ en ook dat doet zijn conditie geen goed.
    Het is verrekte moeilijk allemaal, de laatste tijd. Konden we in het verleden nog wel eens een humoristische draai geven aan de perikelen rond mijn vader. De laatste paar maanden is daar geen sprake meer van. Uitgeblust, opgebrand, niets meer om voor te leven, zoals hij zelf zegt. Zóóó in-en-in triest.

    Ria en ik noemen ‘verpleeghuizen’ weleens asiels. Je wordt er naartoe gebracht. En in leven gehouden, maar de kans dat je opgehaald wordt en een beter leven krijgt aangeboden, of dat het leven ooit nog beter zal worden, is nihil en dat heeft mijn vader verdomd goed in de gaten.

    Zijn eigen woorden, het duurt allemaal zo lang voor er een eind aan komt. Het voelt alsof we aan alle kanten klem zitten. Het voelt behoorlijk machteloos.

    Groetjes Anja.

  3. Dag Anja,
    Ik begrijp heel goed wat je bedoelt, het is heel moeilijk allemaal. Die vergelijking met een asiel is helemaal niet zo vreemd, zo voelt het wel voor familie. Het lijkt erop dat je vader in een depressie is geraakt. Maakt hij nog contact met mede bewoners?
    Hoe gaat het met het lopen, is zijn heup goed genezen?
    Ik heb met jullie te doen, het is best ‘veel’ geweest dit jaar, de vermoeidheid slaat ook toe.
    Sterkte en warme groet,

  4. Wat intriest wat jan nu weer meemaakt
    Het zal wel niet anders kunnen maar het lijkt me heel erg vervelend om zo in zo”n Apepak gestopt te worden. het is wel vernederend wat jammer zeg en je kan er niks aan doen.
    Zo is de zin om verder te gaan steeds minder fijn Ik leef echt met Jan mee.
    Hopelijk beleeft hij nog leukere dingen daar in het verzorgingshuis, anders is de zin om verder te gaan wel erg klein aan het worden.
    Wij leven erg met jullie en je Vader mee en hopen op wat betere en nog mooiere tijden.
    Groeten en liefs Tante Hen en Ome Jan. (het is zoals het is )

  5. Hoi Ome Jan en Tante Hen,

    Bij deze in elk geval een oproep, wie, o , wie helpt ons mee een oplossing te vinden, zodat het apepak voorgoed niet meer nodig is? Het wil er bij mij (nog) niet in dat er geen andere oplossingen zijn, alleen wij kunnen ze op dit moment nog niet bedenken.
    En inderdaad, vader Jan heeft momenteel zijn verzet gestaakt, ‘het is zoals het is’, maar we zien het verdriet en de pijn in zijn ogen -wat zeg ik- in zijn hele houding.

    Contact met medebewoners heeft hij niet echt, wil hij ook niet. Aan de activiteiten wil hij ook niet meedoen, al vanaf het begin niet. Hij voelt zich bezwaard als we op bezoek komen, ‘Al die benzine, kost dat het barst’ alhoewel hij bezoek en kaartjes wel heel leuk vindt hoor!

    Zijn heup lijkt het goed te doen, maar zijn spierkracht neemt flink af. Vanmorgen hebben we een rondje gelopen in het huis. Gelukkig staan er genoeg banken om even op krachten te komen. Ik mocht geen rolstoel halen om het laatste stukje te doen. Nou….we waren beiden blij dat zijn kamer bereikt was.

    Vorige week heeft Ria nieuwe kleren voor hem aangeschaft. ‘Hoeft niet hoor, voor dat stukkie dat ik er nog ben’.

    Tsja, het is moeilijk en verdrietig, voor ons allemaal.

  6. Arme man! Wat sneu dat hij nog meer moet inleveren terwijl hij niet eens meer wil….
    Succes ik hoop dat jullie inderdaad een alternatief voor dat apepak vinden maar ik ga ook even mijn oren open houden….

  7. Hoi Lisa,
    In elk geval bedankt voor de tip. We gaan erover nadenken. Er staan in elk geval \veel goede tips die ingezet en/of de moeite waard zijn van het proberen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *