Kaars gedoofd

vader-in-slaapDonderdag (19 dec.) hebben Ria en ik een gesprek met de arts die ons vertelt dat vader Jan vermoedelijk vergevorderde slokdarmkanker heeft en dat hij snel achteruit gaat. Ze gaan nu  over op palliatieve zorg(pijn en onrustbestrijding). Helaas reageert hij slecht op morfine, daar krijgt hij een ander middel voor.

Genoeg zo

Als een zuster een ‘vlindertje’ wil aanbrengen(een blijvende verbinding om middelen toe te dienen), zegt hij, ‘Stoppen nu, het is genoeg zo.’ Hij wil niet meer verder en denkt dat de medicatie die via het slangetje wordt gegeven, is bedoeld om hem beter te maken. We leggen uit dat het is om pijn en onrust tegen te gaan. Hij gaat akkoord. Donderdag en vrijdag is hij rustig, slaapt veel en heeft geen pijn. Met moeder Jopie nog in onze gedachten, zeggen Ria en ik tegen elkaar: ‘Zo kan het dus ook’.

Lees “Kaars gedoofd” verder

Het kaarsje flakkert

Nu weten we natuurlijk al tijden dat hij zijn leven niets meer aan vindt. En dat hij sinds zijn Jopie er niet meer is,  er helemaal klaar mee is. En nu is hij ziek, ernstig ziek, sinds zaterdag. Uitgeblust ligt hij in bed. Soms lijkt hij ergens tussen hemel en aarde te zweven en soms reageert hij weer. Een beetje, dan. Soms probeert hij wat te zeggen, of mompelt hij wat, ver weg van ons. En soms lijkt hij pijn te hebben, en kan het niet goed aangeven.

Lees “Het kaarsje flakkert” verder

Oude karakter

08-vader-jan-anja-fotos-kijken-03Na de heupoperatie heeft vader Jan een behoorlijke geestelijk knauw gehad. We hadden echt iets, toen we dat bijna apathische hoopje mens zagen, hoe moet dit nu verder? Hoe kunnen we hem een beetje gelukkiger maken? De wonderen zijn de wereld nog niet uit, hij lubbert weer op.

Eindelijk eens een opdracht!

Als ik op bezoek ga, heb ik mijn tablet computer bijna altijd bij me, met foto’s en ander spul wat erop staat wat hij leuk vindt. Vorige week vraagt hij opeens, ‘Je hebt toch ook foto’s van de crematie?’ Jawel, maar die heb ik thuis, wil je ze zien? Ja, dat wil hij graag. Leuk! Eindelijk eens een opdracht waar hij om vraagt.

Lees “Oude karakter” verder

Het gemis

Na alle hectiek rond het overlijden van moeder Jo en de gebroken heup van vader Jan is het wat rustiger geworden. Het gaat z’n gangetje en het is wennen. Waren het in het begin de handelingen die ik mistte, zoals elke dag even bellen of langsgaan. Nu begint het inhoudelijk aan me te knagen en het besef van ‘nooit meer’ tot me door te dringen.
Lees “Het gemis” verder