Een gewone mantelzorger dag

Een normale dag als ‘mantelzorger’, naast mijn andere werkzaamheden. Een bak koffie halen. Camera mee, want ik heb foto’s nodig voor deze site. Leg uit waar ik mee bezig ben en vraag (uiteraard) toestemming. Die krijg ik. Vader Jan zit aan tafel een Mandala tekening te kleuren. Het ziet er kleurrijk uit. De kleurplaat moet opgehangen worden, de paperclip waar het ding mee aan de wand hing, werkt niet erg mee. Na Jan een tijdje te hebben laten ‘studderen’ en op een gegeven moment nadat hij een hartstochtelijke vloek geslaagd heeft, help ik hem even.

Moeder Jo is aan het kaarten maken -haar grote hobby- wat ze in een hoek van de kamer doet aan een hiervoor speciaal ingericht bureau, waar ze alle spulletjes -die ze nodig heeft- binnen handbereik heeft. Met haar verjaardag hoeven we ons ook nooit af te vragen wat we moeten geven. Spullen om 3D kaarten te maken zijn altijd welkom. ‘Hoi, hoe is het met jullie?’ Het gaat altijd goed of prima, maar dat weten we wel, daar moet even doorheen geprikt worden. Zowel het kleuren als het kaarten maken wordt gelaten waarvoor het is. Jo gaat koffiezetten. De rollator wordt gestart richting keuken. Een prettige kleine keuken, ze kan zonder al te veel beweging eenvoudig overal bij. Ik weet het, ik weet het, waarom doe ik dat niet? Daar kan ik kort over zijn: deze oude ouders van me is al zoveel ‘afgepakt’ wat ze vroeger fluitend deden. Ze willen graag zo zelfstandig mogelijk blijven. Dus Jo zet koffie, want dat kan ze natuurlijk ook nog eens véééél beter dan ik.

Kopjes en andere benodigdheden op tafel zetten mag ik wel bij helpen. Evenals de koffie inschenken en de kopjes daarna weer opruimen, dat mag ik ook doen. De keuken is nog steeds ‘heilig’ voor moeder Jo. Als kind mocht ik al niet zelfstandig koken, ze wenst nog steeds geen hulp in ‘haar domein’

Beetje aandringen

Tijdens de koffiedrinken zelf, na wat aandringen ‘hoe is het met pootje’ nogmaals een poging de aandacht af te leiden van haar kant. Goed hoor. Echt, is het niet dik, knelt het dan niet meer?Nou, kijk maar’. Ik zie dat haar been nog steeds wordt afgekneld. Volgens mij is het pootje te dik, zit de beugel te strak Wat denk je, zullen we een afspraak maken met de intrumentmaker, zodat hij zijn wijze oordeel erover kan vellen?Je been bubbelt eroverheen en dat is al een week of drie zo. Het kost even moeite om haar te overtuigen een afspraak te maken. Ze wil ‘niet lastig’ zijn, dan moet er weer iemand rijden en tijd vrijmaken, nou ja iets in die trant, dus. We spreken af dat ze de volgende dag zelf gaat bellen, lukt het niet dan neem ik het van haar over om te regelen.

Verder wordt er gebabbeld over de ditjes en datjes in hun leven: de kanarie die vaak losvliegt, de plantjes die met veel aandacht verzorgd worden. De bezigheden die georganiseerd worden in de recreatieruimte.

Al te persoonlijke verhalen over gevoelens, gaat moeizaam. Het zijn mensen van een generatie ‘niet lullen, doorgaan’. Alhoewel héél soms een tipje van de sluier opgelicht wordt. Dat zijn momenten met een gouden randje, die ik koester.

Na anderhalf uur besluit ik naar huis te gaan. Op de vraag of ik nog post moet meenemen of andere dingen moet halen/brengen, wordt deze keer ontkennend geantwoord.

De volgende dag word ik gebeld door moeder Jo, ze kan geen verbinding krijgen met de instrumentmaker. Ik neem het van haar over. Afspraak gemaakt en a.s. dinsdag gaan we samen naar haar pootje laten kijken.

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *